A oferta para este fin de semana, é a ollada irónica da curta CARTA A LENINGRADO de Brandán Cerviño, a mini serie FEUD -complexa tearaña de odios e vinganzas-, a historia real da tolemia nazi na DER HAUPTMANN e o blockbuster VENOM, o novo bicho fílmico saído da Marvel.

Outubro é un mes especial dentro do panorama audiovisual. Achégase o frío e as gañas de meterse nunha sala cinematográfica acrecéntanse proporcionalmente. E por iso que estamos nas datas de Festivais de Cinema. Deixamos a 15ª edición do CURTOCIRCUÍTO compostelán, para atoparnos entre o de SITGES, a medio camiño do CURTAS de Vilagarcía (¡46ª Edición, xa! -decano na Galicia-) e ao fondo, na ollada xa non moi lonxe, o CINEUROPA da capital galega.

Aluvión de filmes que asoman as pantallas comerciais e de certames competitivos nestas datas e que por imposibilidade no espazo-tempo non podemos incluír todas elas nunha soa crónica, así que todo o cinema que Mandingo está a meterse entre peito e costa, tentará de traducilo en negro sobre branco nas vindeiras semanas aumentando a cantidade (e esperemos que tamén a calidade).

O 14 de agosto do 2015, a bandeira dos EE.UU. volveu a ondear na capital de Cuba. O esforzo da Administración Obama por desfacer os agravios que as anteriores políticas estadounidenses foron deixando alí por onde ían, culminou coa inauguración da embaixada no pais caribeño, levantamento de embargos e apertura de lazos comerciais. Polo menos esa era a idea.

A Carta a Leningrado de Cerviño, de propostas formais austeras, que lembran a ese cinema soviético militante, conta o disparate maiúsculo no que meteuse Trump o asegurar  que a embaixada estadounidense sufriu ataques con armas sónicas xusto vai un ano. Sen evidencias reais de tales feitos, o director teoriza sobre o comando que fixo tal agresión, nun xogo que evidencia a impostura das afirmacións do falabarato neoiorquino.

Curiosa historia que se cae nas mans do actual inquilino da Casa Branca seguro que a da por boa; el que tan bo ollo ten para descubrir as “fake news”. Fixo que Cerviño, dende a súa clarividencia e posición, bota unhas boas gargalladas só de imaxinarse tal rocambolesco xiro. Quedeime cos nomes de Horacio Legido e Arturo Arho, polo seu bo traballo na música orixinal do filme.

Imos falar agora dunha serie moi agardada polo que subscribe. A recreación das liortas míticas das actrices Bette Davies e Joan Crawford (focalizadas sobre todo durante a rodaxe da WHAT EVER HAPPENED TO BABY JANE) e que o escritor Ryan Murphy desenrola para esta produción que estivo a piques de non chegar a emitirse polos atrancos legais que a lenda do Cine, Olivia de Havilland plantexou nos xulgados; pero esa é outra historia ou como diría o molt corrupte expresident: “això avui no toca”.

FEUD é unha serie conclusiva de única tempada, que conta cun excelso traballo no deseño de produción da man de Judy Becker (responsable doutros logros vistos no HITCHCOCK de 2012 ou o SHAME do ano anterior). Perfecta recreación das diferentes épocas que os protagonistas abarcan nesta singradura que ovaciono con entusiasmo e que recomendo para tódolos amantes do “cine dentro do cinema”. Semella que pouco deixou Murphy no tinteiro e aínda que modifica algúns sucesos para potenciar a liña dramática é fiel testemuña do que aconteceu entre as bambalinas e tamén diante de todo aquel que non quixera perderse as liortas desas dúas leonas de carácter e interpretación.

É unha produción que conta cunha pléyade de primeiras espadas nos seus méritos artísticos e técnicos, cun orzamento que vai a altura do desafío. Memorables son as interpretacións tanto de Stanley Tucci (na pel do tirano Jack Warner), coma de Alfred Molina, Santo Job que transmuta ó corpo de Robert Aldrich. De xantar aparte o pulso de Sarandon e Lange, miméticas da Davies e da Crawford (a “chapa e pintura” de Eryn Krueger Mekash -JOHN CARTER, ALIEN NATION- é de quitalo chapeu). E como grande produción, baluarte mestre nos secundarios coma a labor de Judy Davies para recrear a Hedda Hopper, cronista-chantaxista das celebridades e responsable dunha “caza de meigas” paralela a levada a cabo polo senador McCarthy. De nota alta tamén a Mamacita de Jackie Hoffman, ama de chaves da Crawford.

Unha magnífica serie de oito episodios que nada ten que envexar as producións cinematográficas de luxo e que goceina coma se estivese presente nas reunións, nos eventos, nas entregas de galardóns cunha coidada recreación nos decorados, na dirección de arte, o deseño de vestiario e todo apoiado por unha magnífica B.S.O.

Un triunfo total para unha das mellores series vistas do presente ano. Imprescindible.

E do Hollywood mais dourado chimpamos a visión máis cáustica que Robert Schwentke escribe e dirixe na potente DER HAUPTMANN (2017). Historia real do desertor Willi Herold, que no abril de 1945 protagoniza un dous capítulos máis negros das desfeitas que os nazis fixeron aos seus propios compatriotas. Historia de “can come a can”. De caída ós infernos máis escuros, xélidos e tétricos que un poida imaxinar.

En maior ou menor medida todos coñecemos os crimes de lesa humanidade que a Alemaña nazi fixo a todos aqueles que tentaron loitar contra a barbarie pola que apostaban. Non é tan coñecido este capítulo doméstico que vai da man co derrube do aparato político que sostiña ese castelo de naipes que ideara Hitler, coa silente complicidade de grande parte da súa poboación.

Schwentke leva con bo ritmo este pesadelo, que polo asombroso dos feitos narrados, semella un conto surrealista rozando ó absurdo total máis buñuelesco posible. Bo traballo na técnica da cámara, esquivando as imaxes de violencia gratuíta ata chegar a esa explosión final dos acontecementos vividos no campo de internamento, onde as bestas ouvean coma lobos disfrazados de soldados, xantando nunha derradeira e decadente cea. Grotesca, bizarra, coma unha bacanal propia do búnker no que Hitler durmía nos seus derradeiros días.

Unha proposta moi diferente a outros grandes filmes que denuncian o vandalismo sufrido na II G. M., coma a moi recoñecida SCHINDLER´S LIST (1993). Vai un pouco máis a ese pesadelo que Kurt Vonnegut escribira co título SLAUGHTERHOUSE-FIVE e que George Roy Hill adaptara para a grande pantalla no 1972. Case roza a incredulidade narrativa pola impunidade e a falla dos protocolos que o aparato xermano tiña a gala levar de maneira tan escrupulosa.

Estreouse a finais do mes pasado e a piques estiven de perdela oportunidade de gozala. Se non tedes a oportunidade de vela en grande pantalla (a fotografía en branco, grises e negro de Florian Balhaus paga a pena), agardade a súa edición en blu-ray e regaládevos unha sesión de cine no voso salón (con mantiña e cunca de caldo se é preciso).

E para rematar a xornada de hoxe deixo para o final a última adaptación cinematográfica que os grandes estudos de Hollywood fan doutro protagonista xurdido da factoría Marvel do noso estimado Stan Lee. Venom, a criatura ideada por Todd McFarlane é un dos maiores rivais do Spiderman. A orixe alieníxena do simbiótico que invade os corpos dos humanos coma se dun “ultracorpo” tratárase (grazas, Don Siegel e tamén Philip Kaufman) estrágase nesta adaptación fílmica. Din que van 40 minutos de metraxe que as tixeiras de Alan Baumgarten (TRUMBO -2015-) e sospeito que máis da man de Maryann Brandon (STAR TREK -2009-) editaron no exceso. Mal vai a cousa cando na montaxe final entra a visión de máis dun cineasta. Non ten por que dar resultados negativos, pero tampouco da moitas esperanzas de conseguir un bo acabado.

Este filme tiña tódolos ingredientes para cociñar unha estupenda película na senda orixinal vista na WONDER WOMAN (2017) de Patty Jenkins. Técnicos de recoñecido prestixio coma o director Ruben Fleischer que sorprendeu no 2009 coa divertida ZOMBIELAND, dous escritores de renome coma Jeff Pinkner e sobre todo Scott Rosemberg – magníficos os traballos feitos para BEAUTIFUL GIRLS (1996) e HIGH FIDELITY (2000)-, un cineasta coma Matthew Libatique, que ilumina os tiros da cámara dos filmes de Aronofsky, unha produción da man de Oliver Scholl (INDEPENDENCE DAY), a imaxinería visual de órdago a pares de Christophe Couzon (o VALERIAN de Besson), a minuciosidade de nos decorados de Alice Felton (THE PARTY) e podo seguir así ata encher a Enciclopedia Británica.

Entón cos cartos ben investidos na suma de talentos, por qué VENOM é unha previsible e anodina película de humano corrente que por casualidades do destino é receptor dunha serie de superpoderes e que remata montando un lío de tres pares de bemoles?.

Esgota xa ver unha e outra vez as mesmas secuencias de acción, as mesmas persecucións nas estradas, os xiros de guión de sempre, os chistes calcados doutros filmes, o sempiterno egocéntrico malvado con visións mesiánicas, o epílogo típico cheo de tópicos…

En fin, un desastre-réplica coma THE PREDATOR e que ten pinta de ser o leitmotiv argumental de base para as próximas películas de acción de grande orzamento. Por que de feito, a pesar de levar sopapos dabondo da man da crítica, VENOM converteuse na estrea con maior recadación dun fin de semana nos EE.UU. do mes de outubro.

Pois nada, machiño. Sigamos coa Teoría do Millón de Moscas, que nalgún intre a burbulla cinematográfica de superheroes baleiros de contido terá que explotar. Ou iso agardo.

Máis nada. Por imposibilidade nas datas, deixo para o vindeiro venres as gratas impresións que o señor Dani de la Torre e o seu colega Damien Chazelle de seguro vanme regalar cos seus novos traballos. Tentarei colar algúns dos filmes vistos no Festival de Sitges, por aquelo de non deixar de carón a dose semanal de sangue, violencia e terror que moitos de vós precisades.

Ben o sei, pequenos drugos.

Share.

Comments are closed.

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial