Mandingo escribe sobre dúas propostas alexadas do cinema máis convencional, con sorte desigual no tocante na arte de traducilas en historias apaixoantes. A ver que conta o noso plumilla.

Cando dentro de trinta ou cuarenta anos, os estudosos do cinema voten unha ollada retrospectiva para valorar a carreira dos mellores cineastas desta época, de seguro que o nome de Paul Thomas Anderson figurará no apartado de “creadores singulares”, posuidores  de propostas absolutamente inesquecibles –no recordo queda esa maravilla que filmou co título de THERE WILL BE BLOOD (2007) e o memorable final-, ou  tremendamente poderosas coma a MAGNOLIA (1999) e a súa choiva de batracios. Obras capaces de collerte, desmontarte, volver a recompoñer e darche unha palmadiña no lombo para que marches dereito para casiña, sen saber moi ben que che pasou, neniño.

O cineasta, que asina para a ocasión tamén o guión, plantexa un conto que, a priori, non transmite ningunha curiosidade pola miña parte, pero que xa nos primeiros minutos de proxección consegue que os meus ollos non pestañeen. Que os meus oídos agudícense. Que toda a interese céntrese no que está a acontecer na grande pantalla.

O modisto Reynolds Woodcock (outra grande interpretación do non sempre medido Daniel Day-Lewis), descubre a unha nova maniquí, Alma, meseira dunha casa de hóspedes. Artesán dos fíos, telas e tesoiras, leva a súa paixón cunha espartana meticulosidade. O seu nivel de esixencia (empezando por el mesmo), contaxia a recén chegada a casa do modisto. As súas regras, as pautas de comportamento, a autoridade inflexible que traspasan unha convivencia profesional tolerable, todo iso e máis engóleo a modelo. Pobre moza, case que pensamos.

Coma se dun feitizo tratárase, Alma cae namorada do talento creativo de Reynolds. E tras dela, a irmán do creador, Cyril (interpretada de maneira sobresaínte pola británica Lesley Manville e posible gañadora do Oscar a mellor secundaria deste ano); unha versión máis cortés da Mrs. Danvers, a inquietante dona de chaves de REBECCA (1940), pero a auténtica gobernanta da Casa. Semella que a doce rapariga caeu nunha xaula de ouro, acompañada dunha xigante tarántula.

¿Qué acontecerá, pois?. ¿Limitarase Anderson a narrar unha historia de tiranías afectivas e destrución da personalidade máis feble?.

Sí. E non.

O xiro que propón trasládanos as relacións máis tóxicas posibles. Esas que de tanto que quero a miña parella acabo esnaquizándoa. Unha querencia da vítima polo maltrato para sentir a presenza pendente do amado, coma se a Annie Wilkes de MISERY (1990) fixérao polo ben do escritor e este déralle as grazas. Unha dupla que se mira fixamente ós ollos nesa parte final, coma se souberan o que vai pasar nos vindeiros dez, quince anos. Unha viaxe na que ben poderían encarnarse coma, amorodos salvaxes, nas peles do profesor Borg e a súa dona no filme que dirixira no 57 o sueco Bergman.

Un estremecedor conto de paixóns a baixa temperatura, comparativamente nas antípodas estomacais da loita sen coller inimigos que fixera o matrimonio Rose, na súa guerra doméstica e que tantas risas producira por culpa do ácrata de De Vito, golpista demoledor do sacrosanto concepto da “familia”. Non  chega, iso si, ao pesadelo inenarrable da proposta de Jennifer Lynch coa súa BOXING HELENA (1993), pero ese armisticio que parecen asinar, queda en suspenso baixo a atenta ollada da terceira en discordia, Cyril a irmá a que só  lle falta coller as cartas de baralla da man dunha Viridiana calquera e repartir xogo.

Cento trinta minutos de cinema de máximo nivel, ensalzado pola omnipresente e necesaria partitura feita por Johny Greenwood, máximo exemplo de cómo escribir unha música o servizo da propia película. Sen caer nas sensiblerías ñoñas nas que habitualmente pecan estas producións. Traballo dunha elegancia clásica, do habitual colaborador do cineasta e como de seguro saberedes, membro do grupo RADIOHEAD. Nomeado, e con xustiza, ó Oscar coma mellor banda sonora.

E xa que falamos de nominacións, Daniel Day-Lewis opta o seu cuarto Oscar coma mellor actor principal. Coma aínda non vin as caracterizacións de tódolos nomeados, non vou mollarme polo de agora, pero sospeito que ten bastantes probabilidades de recollelo premio, se atendemos a que sería un brillante colofón a súa carreira. Din que se retíra do cinema. Non sería a primeira vez. E sospeito que non vai a ser a derradeira.

Das seis nominacións que ten o filme, véxoa competindo con opcións reais nas anteriormente citadas e na de vestimenta, da man de Mark Bridges, en dura pugna co excelso traballo que deseña Consolata Boyle para VICTORIA & ABDUL (2017) de Stephen Frears.

O segundo filme a falar é tamén outra candidata ó Oscar a Mellor Filme. Trátase da italiana (realmente é unha coprodución a varias bandeiras, pero por darlle a autoría do seu director Luca Guadagnino), CALL ME BY YOUR NAME (2017), baseada na novela do exipcio André Aciman, con guión adaptado polo cineasta James Ivory.

Precedida de moita sona por crítica e público o filme lévanos o verán de 1983, na Lombardía, a unha “mezzo fattoria, mezzo palazzo” propiedade dunha adiñeirada e moi cultivada familia italo-xudea.  Nun ambiente políglota e rodeado de tódalas opcións posibles para alimentar a materia gris, o xove Elio, o fillo adolescente do matrimonio, ve pásalo tempo de estío ata que acabe por chegar o inverno. As horas mortas que no verán danse nos pobos do interior. Ler, tocalo piano, escoitar a radio, cun pouco de sorte botar uns bailes pola noite coa rapaza da pandilla que lle sorrí cada vez que a mira…

O primeiro espertar da inocencia sexual. Ese que sempre semella o auténtico, puro e definitivo. E que doe de tanto que o desexas. Pero, a quén?. De quén namorámonos, realmente?. O autor da novela, que pasou parte da adolescencia en Italia, recrea  a fascinación que senten os anglofalantes (no filme é un estadounidense)  pola terra de Verdi, polos seus veranos tórridos que lles léva a romper os ríxidos corsés da gris e fría sociedade anglosaxona.

A historia de amizade principal da trama precisa dun exceso de metraxe que non leva un ritmo acorde coa evolución dos sentimentos dos dous protagonistas. Peca dun exceso de querer facer un “cinéma verité” de autor de sesudas reflexións candidatas a relucentes Conchas, Palmas, Leóns e Osos (ese plano final do rapaz mirando a fogueira coa cursi música de Sufjan Stevens MISTERY OF LOVE, é de resoplar e pasar vergoña allea pola pretenciosidade vácua e de emocións forzadas).

Non consegue a miña empatía.

Envexo a apertura de miras da familia, o discreto apoio dos proxenitores. A importancia que ten a búsqueda da felicidade nas vidas dos nosos seres queridos. Todo iso e moi loable; si. Pero non creo a historia tal e coma a conta o director.

Aínda quedo sen folgos cando lembro a fermosa e doente historia vivida nesa xoia palpitante de realidade que é LA VIE D´ADELE (2013) de Kechiche. Disfruto da habilidade de Cesc Gay para contar en KRÁMPACK (2000) unha historia de amor onde un acaba dando máis co outro. Elevo a máxima potencia a elegancia vista no PETER´S FRIEND (1992) de Branagh. Pero co traballo de Guadagnino lembro o exceso de autor que xa padecerá na irregular e multipremiada 120 BATTEMENTS PAR MINUTE (2017) de Robin Campillo.

Non vexo química na parella de protagonistas (Armie Hammer non é actor para semellantes rexistros). Vai unha oportunidade perdida a hora de plantexarnos con máis profundidade as dúbidas iniciais do xove Elio e a interacción coa nai. Esa nai que coa mirada lee no corazón do fillo. Ben a actriz Amira Casar, coma tamén e de resaltar a grande actuación dun dos mellores actores da súa xeración: o desapercibido Michael Stuhlbarg. Súas son as mellores liñas, interpretadas cunha sobriedade que lembra o servente Stevens (polo dominio, non polo rol) no filme –excelso, fermoso-  REMAINS OF THE DAY (1993) que dirixira o propio Ivory.

“Desprendémonos de moito para curarnos máis rápido. Tanto que aos trinta anos quedamos na creba. E cada vez que comezamos con alguén novo, temos menos para dar”. E aí. Era o final da película. Non faría falla máis nada. Non a convertería nunha grande película, pero daríalle un digno colofón.

Para o meu pesar, é unha obra menor nas súas aspiracións técnicas e estilísticas que suspende sen grandes alardes.

Vémonos nos cinemas.

Share.

Comments are closed.

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial