Mandingo segue paseando por Cineuropa e visionou Laika de Aurel Klimt

0

Segue Cineuropa a ofrecernos filmes doutras latitudes non habituais na distribución comercial usual. Hoxe destacamos a longametraxe de animación checa LAIKA (2018) do experimentado Aurel Klimt e o último filme do mandarín Jia Zhang-Ke, uns dos máximos representantes da nova fornada do mal denominado Novo Cinema Chinés, que trae dende a súa perspectiva ós trocos desmedidos que está a sufrir a China dos derradeiros vinte anos.

Dentro da Europa continental, a extinta Checoslovaquia destacou de maneira sobresaínte co seu cinema sutil, intelixente, usando a comedia amable de vistas primeiras (pero que levaba moita carga social) para burlar á censura dos comisarios políticos e censores de quenda. Non só referímonos a excepcional pegada deixada polos membros da, neste caso ben chamada, Nova Ola Checoslovaca.

Os mestres Jiri Menzel, Milos Forman, Jaromil Jires ou Vera Chytilova entre outros inundaron de orixinalidade e cor as lúgubres pantallas do Pano de Aceiro dende a década dos Sesenta ata principios dos Setenta. Durou pouco máis que a Revolución de Praga do 68, esmagada baixo os tanques do Pacto de Varsovia, coma hai trinta anos ocorrera nunha praza chamada Tiananmen.

É o que teñen as ditaduras de calquera cor. Non teñen senso do humor (sinal de intelixencia dos seus líderes; da súa ausencia neste caso). A Idade Dourada nas artes checas tamén tocoulle ao cinema de animación (tradicional e sobre todo da “stop-motion” -o de movelos macacos pouco a pouco, fotograma a fotograma-). O grande mestre desta técnica foi probablemente Jan Svankmajer, sen esquecernos dos Jiri TrnKa e Jiri Barta, que teñen apelidos de formigas pero que deixaron un legado de moito máis talento que os pésimos guionistas do catódico programa).

Sabendo todo isto, xa vos imaxinades que estaba coma un cativo cheo de emoción por gozar dunha longa checa na grande pantalla na súa versión orixinal. Pois ben, LAIKA é por desgraza un fracaso que non honra a longa tradición dos mestres checos.

É un filme inicialmente pensado para un público infantil pero mal manexado polos seus diálogos para adultos de maneira explícita e abrupta. Van clichés absurdos que tentan tapar a ausencia dunha mínima trama argumental, mal desenrolada que non funciona nos espectadores. Os cativos rin nerviosamente, por que non entenden a ironía (sen enxeño) nos diálogos e os adultos resoplan aburridos e móvense incómodamente nas butacas.

A B.S.O. vai intencionadamente desestruturada de maneira moi básica, primaria, elemental. Arrítmica no planeta Terra e harmónica no planeta alieníxena, ata a chegada do cosmonauta. O abuso das cancións cacofónicas, orientadas aos cativos?, cunha estridencia nos seus tons, comportan dores na testa que aumentan coa pésima coralidade nas letras das mesmas.

Pero non todo son malas novas. O triunfo da estética na imaxinaria dos habitantes dese outro mundo (un auténtico xardín das delicias que asinaría o mesmo El Bosco) e aínda tendo moito do universo de Tim Burton (lembra no exceso), é de aplaudir xustamente. As desagradables facianas dos humanos (ós malos do filme) xogan moito ao feísmo imposto vai décadas xa na pluma de Robert Crumb. Todo moi ben expresado por unha, aquí si, excelsa animación ben conxugada por uns “invisibles” CIG e uns bos efectos especiais.

O filme leva unha pretendida denuncia ecolóxica sobre a nefasta influencia dos seres humanos a hora de terraformar o seu entorno e no prexuízo que fai na flora e fauna local, que nos seus postulados máis triviais poden facer madeixa nos nenos de máis idade, boa intención sí, pero non conseguimos descifrar talento auténtico no discurso do filme.

Unha mágoa, sen dúbida.

E coma segundo filme para hoxe, a aposta do cineasta Jia Zhang-Ke de narrar a transformación da China, comunista? dos derradeiros vinte anos, nunha historia de amor, esquecemento, redención, castigo e vinganza nos cento corenta e un minutos que dura ASH IS PUREST WHITE (2018).

Película exaserada nas súas intencións de querer contar unha “magnun opus” na mellor tradición do GERMINAL (1993) de Berri ou do NOVECENTO (1978) de Bertolucci; pero na súa versión resumida nas épicas a contar ou nas intensidades dramáticas dos nosos protagonistas, herdeiros dun perenne e errado romance coma a vivida por eses amantes tardíos chamados Fermina Daza e Florentino Ariza, xurdidos da mente xenial de García Márquez.

Por que de certo, o forte do cineasta é o escrito que tenta traducir nunhas imaxes poderosas por intres pero que non chegan ao nivel que sospeitamos ten este “Mcguffin” romántico para denunciar a mutación da sociedade chinesa que paga os pratos rotos da ausencia de referentes éticos na deriva megalómana das autoridades do país (esa Presa das Tres Gargantas, esa Ponte marítima máis longa do mundo…).

Zhang-Ke abre a película cunha exposición do feísmo urbano dos Sesenta, Setenta e Oitenta. Rúas sen asfaltar, lixo e sucidade por tódolos lados dos pobos. A ausencia de hixiene nos habitantes. O fedor do tabaco nos buses e trens antediluvianos. Pero un certo, non moito, respecto entre os homes e as mulleres.

Conforme avanza a metraxe, as panorámicas melloran con edificacións máis novas (que nin modernas nin fermosas). Os transportes públicos semellan máis rápidos, máis limpos. Os teléfonos móbiles son dos caros. Van coches de alta gama polas estradas. A xente viste cun certo reparo estético nas limpas prendas, pero esa é a aparencia externa. No interior, os mozos baten nas mulleres, tropezan con elas sen desculpares, as xentes deixan ó rural para podrecer nuns buracos de mala morte nas polucionadas megalópolis…

Todo amosado de forma moi disimulada, cuberto pola fría relación a través dos lustros dos protagonistas. Amor imposible dende as perspectivas máis pasionais, que renxen pola pouca credibilidade a ollos occidentais, que case provocan risas incrédulas, coma o dantesco espectáculo musical bizarro, ñoño e casposo que os habitantes locais aplauden con entusiasmo mentres os altofalantes berran coa estática que prodúcese no escenario.

Gustoume moito o filme, sen ser o mellor traballo de Zhang-Ke. E gustoume sobre todo pola historia que non conta. Vémola pasar diante nosa, coma quen non quere a cousa, mentres perdémolo tempo vendo a dúas persoas que non teñen nada que ver coa película.

¿Que vai ser da carreira profesional deste cineasta que xa gañou o León de Ouro no 2006 polo filme NATUREZA MORTA ou que levou a Palma de Ouro ó Mellor Guión no 2013 por UN TOQUE DE VIOLENCIA?. ¿Conseguirá desenrolar aos seus máximos o talento por milleiros que ten?. ¿Ou polo contrario ficará mustio e benpago coma o outrora xenial Zhang Yimou?.

O tempo dirá e agardemos que para ben.

Seguimos no Cineuropa e seguiremos escribindo sobre cinema.

Share.

Comments are closed.

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial