Un lado farache crecer…

0
Fátima García Doval Doctora en Pedagogía e Innovación Educativa. Experta en tecnología y Accesibilidad. Maestra de inglés, pedagogía terapéutica y audición y lenguaje; licenciada en filosofía y letras con la especialidad de pedagogía e investigadora en tecnologías y accesibilidad. Trabaja en un centro de educación especial en Santiago de Compostela. http://discapacitodos.com/

Fátima García Doval
Doctora en Pedagogía e Innovación Educativa. Experta en tecnología y Accesibilidad. Maestra de inglés, pedagogía terapéutica y audición y lenguaje; licenciada en filosofía y letras con la especialidad de pedagogía e investigadora en tecnologías y accesibilidad. Trabaja en un centro de educación especial en Santiago de Compostela.
http://discapacitodos.com/

Alicia comezaba a sentirse moi cansa de estar sentada xunto á súa irmá á beira do río e non ter nada que facer: un par de veces botoulle un ollo ao libro que lía a súa irmá, pero non tiña debuxos nin ilustracións e, de que serve un libro -pensou Alicia- que non ten debuxos nin ilustracións?

Nunha tarde nubrada e algo chuviosa dun 4 de xullo, un curioso grupo formado por Charles Lutwidge Dodgson, o reverendo Robinson Duckworth e as pequenas Liddell (Lorina, Alicia e Edith), fillas do vicerreitor da universidade de Oxford e decano de Christ Church, daban un paseo en barca. Era o ano 1862. Para matar o tempo, Charles, profesor de lóxica e matemática, comezou a contar, como tantas outras veces, un conto inventado sobre a marcha. Alicia, a protagonista, caía polo tobo dun coello para chegar a un mundo subterráneo dunha lóxica ilóxica marabillosa.

Tanto lles gustou ás pequenas que solicitaron a Charles algo totalmente inusual: querían a historia escrita para conservala e relela. Unha idea que non desgustou en absoluto ao profesor. Escribiu e ilustrou (con bastante fortuna) a historia para regalarlla á moza Alicia. O resultado foi tan meritorio que os seus coñecidos e achegados persuadírono para que publicase o libro en formato comercial. Charles accedeu pero tivo claro que non podería ilustralo el mesmo. Aínda que as súas ilustracións marcaron a tendencia de todos os que virían detrás pola súa imaxinación e calidade, era consciente do tempo que lle roubaría. Un tempo que non estaba disposto a dedicarlle. Por iso contactou co crack da época, John Tenniel, un debuxante con quen tivo problemas, pero que está no imaxinario popular asociado a este libro de modo perpetuo.

Así, tres anos máis tarde, en 1865, hai exactamente 150 anos, saía da imprenta a primeira edición de “As aventuras de Alicia no país das marabillas”, por Lewis Carroll, pseudónimo elixido por Dodgson de xogar coa tradución do seu propio nome. Un libro chamado a converterse no máis coleccionado da historia. A piques estivo de chamarse “As aventuras de Alicia baixo terra” pero Dodgson temía que confundisen o libro cun manual de xeoloxía ou espeleoloxía, polo que cambiou o título no último momento.

Ilutración por Jorge del Oro

Ilutración por Jorge del Oro

Polo tanto este ano 2015, Alicia e as súas aventuras, celebra os seu 150º non-aniversario. Por que non-aniversario? Pois porque aínda que o libro saíu da imprenta en 1865, non chegou a distribuírse. Autor e debuxante quedaron moi descontentos coa calidade da impresión realizada por MacMillan e vetaron a súa distribución. Os exemplares volveron para a imprenta e fíxose unha nova tirada que seguiu rezando 1865 na súa portada interior, pero que se distribuíu en 1866.

O destino daquela primeira edición rexeitada non foi, como podería parecer, a trituradora de papel. A editorial retiroulle as cubertas e mandounos aos Estados Unidos, onde lle puxeron unhas tapas novas e distribuíronse lonxe das esixentes miradas dos seus autores. Apenas se conservan uns poucos exemplares desta edición, a máis cara da historia en coleccionismo (se obviamos os exemplares asinados), recoñecibles precisamente por unha errata no seu interior.

Alicia no país das marabillas é o primeiro libro infantil cunha protagonista feminina, unha nena independente e algo impertinente que se erixe en heroína absoluta do conto. É o primeiro que chancea coa morte, o primeiro que non ten moralexa? É un libro para nenos que xoga coa física avanzada e critica a xeometría non-euclidiana. É un libro tan profusamente citado que Matrix (si, a película) non tería sentido sen “Alicia no País das Marabillas” .

Ola. Chámome Fátima e colecciono “Alicias”. É grave, doutor?

Share.

Comments are closed.

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial